JEAN-LUC EPIVENT

ZALONGO, 1984, «ΖΟΓΓΟΛΟΠΟΥΛΟΣ 1990»
Μία από τις αξίες του Ζογγολόπουλου είναι η ικανότης με την οποία κυριαρχεί τη μνημειακή τέχνη.
Ξέρει να εκδηλώνεται σαν ένας καταπληκτικός ελευθερωτής του χώρου, στην πιο δυνατή έννοια του όρου, αυτόν που ο φυσικός χώρος των διαστάσεων μας οδηγεί προς το ίδιο βαθύ χώρο που υπάρχει, τον πιο ρευστό και πιο οικείο: τον γνήσιο ψυχικό μας χώρο.
Απ’ αυτήν την άποψη τέλεια αντιπροσωπευτικό είναι το μνημείο Ζαλόγγου ύψους 15,00 μ. ορατό από 35 χιλιόμετρα, πραγματοποιημένο στην κορυφή του βράχου και στη μνήμη των ηρωίδων. Εδώ όλα είναι απλοποίηση, οι γραμμές, τα πλάνα, οι όγκοι, όλα υποταγμένα στο ουσιώδες, όλα τέλος σε μια ανάταση: η κατάλευκη πέτρα στημένη στο γαλάζιο για να τονώσει ένα μήνυμα όμοιο με προσευχή, ένα τόσο βαθύ μήνυμα, τέτοιας αξίας απορροφώντας το φως με την αιώνια ευλογία της θάλασσας.