PIERRE RESTANY

1988 - Το μέτρο, χαρά όλων, «ΖΟΓΓΟΛΟΠΟΥΛΟΣ 1990»
Ξέρουμε πως οι αρχαίοι Έλληνες, λάτρεις της αρμονίας, είχαν σχετικά με την ανθρώπινη υπόσταση, δηλαδή με τη φιλοσοφία ή τη σοφία, μια κάποια αμφιβολία. Αρνιόντουσαν το συναισθηματικό πάθος όπως και τον δογματισμό στην ιδεολογία. Σεβόντουσαν και τα δύο φύλα, μέσα στη λάμψη της νιότης. Τυπικά το σύστημα του Ζογγολόπουλου στηρίζεται στην ισορροπία της μη-αναπαράστασης. Δεν υπάρχει τίποτε το παράλογο στην εκφραστική απόδοση που βασίζεται στην ιδέα μιας λογικής αρμονίας.
Κι αν θέλουμε να μιλήσουμε για γεωμετρία στο έργο του, θα 'ναι για μια λογική του ρυθμού. Η φόρμα είναι εικόνα, εφόσον διέπεται αυτόματα από τον νόμο της κατασκευής. Το μήνυμα του καλλιτέχνη είναι μήνυμα πνευματικής γαλήνης. Σπάνια έχω δει έργο τόσο καλά συγκερασμένο, χωρίς καθόλου έλλειψη γούστου. Η ανθρωπότης στην οποία αναφέρεται, δεν είναι ένας κόσμος ιδανικός. Υπακούει σε ένα σύστημα λίγο καλύτερο που ξέρει να μας κάνει να συμμετέχουμε και μας ευαισθητοποιεί στο αντίστοιχο ποιοτικό πέρασμα. Αυτή ακριβώς η ελευθερία του πνεύματος που τον χαρακτηρίζει είναι που με γοητεύει και με καθησυχάζει στην επαφή με το έργο του. Όσο υπάρχουν γλύπτες σαν τον Γιώργο Ζογγολόπουλο, ο κόσμος θα μπορεί να πιστεύει στην δύναμη της τέχνης: η οπτική συγκίνηση του καθενός για την τέρψη όλων.